Inauguracyjny konkurs Turnieju Czterech
skoczni odbył się jak zwykle z wielkim rozmachem. Ludzie spragnieni zaciętej
rywalizacji, sportowej walki tłumnie przybywali pod skocznię w Oberstdorfie, dzierżąc w dłoniach flagi swoich reprezentacji. Faworytów od
dawna było kilku, a odkąd jednego z nich zamknięto w więzieniu, grono to
zmniejszyło się do zaledwie czterech osób. Dwóch Austriaków, Szwajcar i Polak.
Kibice z wielkimi nadziejami czekali na występ swoich ulubieńców, na to, aby mogli głośno odśpiewać hymn i
przez długi czas cieszyć się wygraną.
Mia nie miała najmniejszej ochoty na
przyjazd do Niemiec, na kolejne pełne pytań spojrzenia zawodników i
dziennikarzy. Ale nie potrafiła odmówić Koflerowi, który uparł się jak osioł i
twierdził, że musi zmienić otoczenie na jakiś czas. Może miał rację?
Rzeczywiście ostatnio była na skraju załamania, bo w sprawie Thomasa nic nie
zmieniało się na lepsze. Czekał na dzień rozprawy, która miała być już tylko
formalnością, bo wszystko przemawiało na jego nie korzyść. Brak alibi,
obciążające zeznania Gregora i coś, co on sam ukrywał.
- Mia, musisz trochę od tego wszystkiego
odpocząć- powiedział Andreas, przyglądając się jej z troską – Nie pomożemy mu, jeśli
sami się wykończymy.
- Andi, dziękuję- wyszeptała
- Za co?
- Za to, że jesteś, za to, że nie
stchórzyłeś jak inni- wzięła głęboki oddech, bo poczuła, że w spojówkach
zaczynają się jej zbierać piekące łzy. Nie mogła płakać, nie mogła pokazać, że
jest słaba. Musiała pomóc Thomasowi, tak, jak on pomógł jej przed kilkoma laty.
Doskonale pamiętała tamten dzień. Mario
kazał jej razem z kilkoma mężczyznami napaść na pewną kobietę. Wyjęła broń zza
paska od spodni i zaczęła skradać się w stronę drobnej blondynki. Już, już
prawie przykładała lufę pistoletu do jej skroni, gdy wokół rozległ się huk, a
chwilę potem dwóch policjantów rzuciło ją na ziemię i zakuło w kajdanki.
Potem mogła wykonać jeden telefon. Bez
zawahania zadzwoniła do Innauera, zanosząc się histerycznym płaczem. ‘Mam teraz inne problemy. Mogłaś uważać’-
powiedział tylko i tyle go słyszała. Przez pewien czas łudziła się, że jej
pomoże. Niestety, za naiwność płacimy często bardzo wysoką cenę. Znalazła się w
sytuacji bez wyjścia. Nie miała pieniędzy, żeby zapłacić kaucję, którą
wyznaczono, bo wszystkie oszczędności trzymała na koncie Innauera. Dlatego poprosiła o pomoc Thomasa. On nie
szukał wymówek, nie zbywał jej. Zjawił się już po kilku dniach i zapłacił
niemałą sumę. Najpierw jednak postawił jeden warunek: miała wrócić z nim do
Austrii i zapomnieć o Innauerze.
Zrobiła to, choć kilka miesięcy później
bardzo żałowała. „Nieznani sprawcy” napadli na Thomasa, czego chłopak o mało
nie przepłacić życiem. Prosiła, błagała, żeby zgłosił sprawę na policję, bo
była pewna, że stał za tym Mario. Tylko, że Morgenstern nie chciał tego zrobić
przez wzgląd na dawne czasy, na przyjaźń, jaka ich łączyła. Powiedział, że
załatwi to po swojemu.
Wiedziała tylko, że jakiś czas potem
spotkał się z Innauerem. Nigdy nie poznała treści ich rozmowy, bo nigdy potem
nie widziała już swojego byłego chłopaka. Aż do zeszłego tygodnia, kiedy to zjawił
się w jej mieszkaniu.
Wczorajsze treningi nie były dla niego
udane i jeśli ktoś robił sobie nadzieję na udany powrót skoczka, to będzie
musiał gorzko się zawieść. Mia podejrzewała, że z tak słabymi skokami Alexander
nawet nie dopuści go do kwalifikacji. I tak musiał zostawić jednego z
zawodników, na „rezerwowego”, a wiadome było, że zawsze zostaje nim ten
najsłabszy.
Może dlatego wpadła w furię, gdy po
wieczornym spotkaniu drużyny do jej pokoju wszedł Kofler z miną zbitego psa i
powiedział jej o nowym, wspaniałym pomyśle selekcjonera reprezentacji.
- Co się stało? – zapytała podejrzliwie
- Będę oglądał konkurs z trybun-
prychnął – Wstawili na moje miejsce Innauera! A przecież podczas treningów
skakał gorzej niż przedskoczkowie!
W głowie Engel zapaliła się czerwona
lampka. To było naprawdę dziwne. Dlaczego Pointner miałby rezygnować z Koflera,
który był jednym z faworytów i wystawiać w konkursie tego nieudacznika?
Przecież od zawsze robił wszystko, aby drużyna osiągnęła jak najlepsze wyniki.
- Rozmawiałeś z Pointnerem?
- Powiedział, że zadecydowały detale-
wychrypiał Andreas, siadając ze zrezygnowaną miną na krześle – Tylko od kiedy
10 metrów krótsze skoki nazywa się detalami?
No, właśnie panie Alexandrze? Od kiedy?
***
Konferencja prasowa po konkursie, który
wygrał Stefan Hula nie była miłym przeżyciem dla Alexandra Pointnera. Faworyzowany Gregor Schlierenzauer znalazł się
w drugiej dziesiątce, podobnie jak reszta austriackich zawodników. Nie
wspominając już o powracającej "gwieździe" tego sportu – Mario Innauerze, który
zakończył występ na pierwszej serii. Po takich wynikach stawienie czoła
dziennikarzom, wiecznie spragnionym sukcesu, było wielkim wyzwaniem.
- Dlaczego w składzie nie znalazł się
Andreas Kofler?- zapytał jeden z reporterów, a on poczuł jak kilkanaście par
oczu patrzy na niego z nieukrywanym zaciekawieniem.
- Andreas nie jest w zbyt dobrej formie
psychicznej- zełgał szybko, pilnując się jednocześnie, aby jego głos nie
przybrał zbyt nerwowego tonu.
Niektórzy spojrzeli na niego z
podejrzliwością, ale on wziął sobie za punkt honoru, aby wytrwać to oczekiwanie
z pokerową miną.
- A jeśli chodzi o sprawę Thomasa
Morgensterna? Wierzy pan w jego winę?
Zamarł na chwilę, ale ocknął się szybko,
gdy w tłumie dostrzegł Jego wzrok- zimny, przenikający do szpiku kości.
- Nie będę bawił się w prokuratora-
odparł – W każdym razie, współczuję Thomasowi- to w końcu mój podopieczny.
Szyderczy uśmiech, który posłał mu
tamten przyprawił go o dreszcze. Nie bał się jednak, bowiem wykonał zadanie-
wszyscy uważali go za miłosiernego, współczującego człowieka, który jest czysty
jak łza i dba o honor drużyny. Modlił się w duchu jeszcze przez chwilę, aby
nikomu nie przyszło do głowy, aby pytać go o inne decyzje.
Zgrywał odważnego. A przecież wybór,
jakiego dokonał jednoznacznie pokazywał strach przed Nim. Owszem, bał się. Bał
się o życie swoje, swoich bliskich. A nie zanosiło się na to, aby ta sytuacja
miała się pozytywnie rozwiązać. Znalazł się w ślepej uliczce, a w jej zaułku czyhał Mario Innauer.
***
Króciutko, jak zawsze. Ale już nie długo do końca, wiecie?
